Een jonge mooie vrouw zit op het bed. Ze eet wat rijst uit een ijzeren kom. Heel ziek ziet ze er niet uit, maar als je onder het muskietennet kijkt, moet je toch even slikken. Daar ligt haar been. De voet en groot deel van de enkel zitten vol met rotte plekken, bulten en zweren.
Opgezwollen witte bulten. Het net mag niet omhoog, want dan duiken er onmiddelijk vliegen op. “Een paar weken geleden zat het tot halverwege haar scheenbeen,” vertelt Marie Luisa. Zij is hoofd van het ziekenhuis in Nzara (schijnbaar ook de plek waar het Ebola virus vandaan komt…), een stadje dicht bij de grens met de Democratische Republiek Congo, en zo’n 20 kilometer van Yambio. Dat is de grootste stad van de provincie Western Equatoria in Zuid-Soedan. Marie is een Italiaanse missionares en werkt nu drie jaar in Soedan. Met vaste hand geeft ze leiding aan de 88 mensen die bij het ziekenhuis werken. 33 daarvan behoren tot de medische staf, allen Zuid-Soedanees.
De zuster verzorgt een patient
Weinig mensen liggen binnen in de zalen. De meesten buiten en dan is het bijna een gezellige boel. “Je ziet soms bijna niet dat mensen ziek zijn, maar veel lijden aan Hiv/AIDS,” vertelt Marie Luisa. Niet iedereen die buiten zit is ook daadwerkelijk ziek. Veel mensen zijn familie die zorg dragen – vaak onder druk van de omgeving – voor de patient.
Sommigen hebben dat geluk niet. “Die vrouw met het kind zijn allebei positief, net als de man. Zodra de man dat hoorde, is hij nooit meer bij zijn vrouw komen kijken. Omdat hij sterk is, gelooft hij niet dat hij AIDS heeft. Bovendien wordt is het bij vrouwen eerder merkbaar.”
Marie praat met een patient
Het is lang niet altijd makkelijk om in het ziekenhuis te werken, om veiligsheids- en emotionele redenen. “Toen ik hier in het begin kwam, brachten ze een vrouw binnen met het kind nog aan de borst. De vrouw was dood. Haar man had met een klap haar nek gebroken. Dan moet ik me echt in bedwang houden en mijn werk doen. Dat is de doodsoorzaak vaststellen.”
Het ziekenhuis krijgt ondersteuning van Cordaid. “Ik hoop van harte dat op een dag, die steun en ik hier niet meer nodig zijn,” zegt Marie Luisa. “Dat betekent dat ik mijn werk goed heb gedaan.”
Wanneer dat zover is, durft ze niet te zeggen. “Voorlopig is het nog niet zover. Mensen hebben jarenlang gevochten en overleefd. Ze moeten leren hoe ze iets moeten opzetten en onderhouden voor langere tijd. Hun toekomstperspectief was gebaseerd op de volgende dag. Nu moeten ze verder kijken en dat is moeilijk.”
Buiten in de schaduw
Binnen wordt gekookt
